ข้อคิด

ถ้าลุงอ่านหนังสือออกและเขียนหนังสือได้ป่านนี้ ลุงก็คงได้เป็นภารโรงไปแล้วแหละ

เรื่องนี้ดีนะ แอบอร่อยอ่านแล้วเหมือนเค้าจะสอนให้รู้ว่า ในบางครั้งการผิดหวังกับอะไรสักอย่างหนึ่งมันจะทำให้เรารู้สึกกดดันและรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีฮึดสู้อีกครั้งเพื่อสิ่งที่เราต้องการ

เรื่องมีอยู่ว่าหนุ่มบ้านนอก ย า กจนคนหนึ่ง เข้ามาหางานทำในกรุงเทพ เนื่องจากได้ทราบข่าวที่เพื่อนเล่าให้ฟังว่า มีโรงเรียน แห่งหนึ่งในกรุงเทพกำลังรับสมัครภารโรง ไม่จำกัดวุฒิการศึกษา จึงนั่งรถมากรุงเทพและเดินกางแผนที่(ที่เพื่อนเขียนให้) สุ่มถามชาวบ้านถึงที่ตั้งของโรงเรียนนั้น ซึ่งกว่าจะเจอก็เหงื่อตกไปหลายปี๊บทีเดียวแหละ


เมื่อเข้าไปแจ้งความจำนงค์ที่แผนกธุรการ จึงมีเจ้าหน้าที่มาเรียกให้นั่ง และยื่นใบสมัครมาให้กรอกข้อความ

“ขอโทษครับพี่ ผมอ่านหนังสือไม่ออกเขียนหนังสือไม่ได้ครับ” เจ้าหน้าที่ ที่นั่งรับสมัครอยู่นั้นชักสีหน้าทันทีด้วยความดูถูก และมองอย่างเหยียดห ย า มที่สุด

“อะไรกันพ่อหนุ่ม คิดจะมาสมัครงานที่โรงเรียน ถึงจะตำแหน่งแค่ภารโรง ไม่มีการศึกษา แต่อย่างน้อยก็น่าจะอ่านออก เขียนได้ บ้างแหละ”

“ผมไม่รู้หนังสือจริง ๆ ครับพี่ แต่ช่วยรับผมไว้หน่อยนะครับ ให้ผมแบกหามกวาดถูอะไร ก็ได้ทุกอย่างครับ”

“งั้นก็คงจะไม่ได้หรอก” เจ้าหน้าที่เก็บใบสมัคร กับปากกาที่วางไว้ให้ คืนที่อย่างไม่มีเยื่อใย

“กลับไปเถอะ” เจ้าหน้าที่ตอบอย่างไม่ใยดี และไม่แยแสแม้แต่นิดเดียว

หนุ่มบ้านนอกก็ได้แต่เดินออกจากโรงเรียนที่ตั้งความหวังว่าจะได้งานทำ เมื่อไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ในกรุงเทพ ก็จึงต้องจำใจกำเงินก้อนสุดท้ายนั่งรถ ซมซานกลับบ้านนอก อย่างนกปีกหัก เมื่อกลับถึงบ้าน เขานึกขึ้นได้ว่าตนเองนั้นเพิ่งได้รับมรดก เป็นที่ดินสวนรกร้างเท่าแมวดิ้นมาจากพ่อผู้ล่วงลับไปแล้ว ด้วยความเจ็บใจ จึงเกิดเป็นแรงมานะ ให้จับจอบแบกเสียมหักร้างถางพง ที่ดินสวนเก่าที่รกร้างนั้น และค่อย ๆ พลิกฟื้นลงร่องผลไม้ ไปทีละเล็กละน้อย อย่างฮึดสู้ ช ะ ต า ชี วิ ต ด้วยความอดทน และอดทนเรื่อยมา

หลายสิบปีต่อมาจากความขยันขันแข็ง บัดนี้หนุ่มบ้านนอกคนนั้นก็กลายเป็นชายวัยกลางคนที่คนทั้งเมืองรู้จักในนามของพ่อเลี้ยงสวนผลไม้ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดและภูมิภาคนั้น อยู่มาปีหนึ่ง เมื่อเก็บเกี่ยวผลไม้มากมายมหาศาลและชำระบัญชีเรียบร้อย พ่อเลี้ยงก็หอบเงินเป็นฟ่อน นั่งรถเข้ามาในตัวอำเภอ เพื่อขอเปิดบัญชีกับธนาคารเป็นครั้งแรก

เมื่อแจ้งนาม และความจำนงกับธนาคารแล้วพนักงานถึงกับตื่นเต้นกันยกใหญ่ ผู้จัดการสาขาถึงกับเดินมาต้อนรับด้วยตัวเองเลยทีเดียว

“ขอบพระคุณเป็นอย่างสูงครับ ทางเรารู้สึกเป็นเกียรติเป็นอย่างยิ่งที่ได้มีโอกาสบริการพ่อเลี้ยงในครั้งนี้ รบกวนกรอกใบเปิดบัญชีด้วยครับ” พ่อเลี้ยงชราส่ายหน้าช้าๆ ยื่นปากกาปลอกทองคืนให้กับผู้จัดการพร้อมกับยิ้มให้ “พ่อหนุ่มช่วยกรอกรายการให้ลุงทีเถิดลุงอ่านหนังสือไม่ออก เขียนหนังสือไม่ได้หรอก.”

ผู้จัดการถึงกับอ้าปากค้าง “เอ่อ ขออนุญาตเรียนถามพ่อเลี้ยงด้วยความเคารพนิดหนึ่งเถิด ครับ คือ พวกเราในจังหวัดนี้ก็ทราบกันดีอยู่ถึงชื่อเสียงของพ่อเลี้ยงในกิจการสวนผลไม้ที่ใหญ่โตและเจริญก้าวหน้าที่สุดในภูมิภาคนี้แต่ แต่ พ่อเลี้ยงอ่านหนังสือไม่ออกและเขียนหนังสือไม่ได้ หรือครับ”

“พ่อหนุ่ม” พ่อเลี้ยงชรายิ้มให้ผู้จัดการสาขาของธนาคารอย่างใจดี “ถ้าลุงอ่านหนังสือออก และเขียนหนังสือได้น่ะนะ” แกถอนหายใจ ย า วก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ผู้จัดการถึงกับอึ้งไปนาน เลยว่า “ป่านนี้ ลุงก็คงได้เป็นภารโรงไปแล้วแหละ”

เรีียบเรียงโดย abbaroi.com